Δεν μου ξαναέτυχε να έχω τούτη την απότομη αλλαγή σε διάθεση τζιαι με έπιασε εξ απροόπτου. Το ερμήνευσα σαν κούραση. Η δουλειά συνεχίζει να πηαίνει πίππα-κώλο (χρησιμοποιεί κανένας τουντην έκφραση πλέον οξά είμαι όπως τους απόδημους του 60 που εμείναν με την τότε διάλεκτο;) τζιαι ανέβασα λλιον ρυθμούς στις προπονήσεις τρομάρα μου.
Αλλά τούτο που ένιωσα ήταν πώς ήθελα να παραιτηθώ που
-το να προσπαθώ να είμαι εντάξει στη δουλειά μου τζιαι στη δουλειά της ομάδας μου τζιαι να στηρίζω τζιαι άλλους ακόμα τζιαι οταν οι απαιτήσεις εν παράλογες
- τη συνεχή προσπάθεια για σωστή διατροφή (πτώμα μετά τη δουλειά τζιαι επηεννα να ψουμνισω να μαειρεψω επειδή "πρέπει" αντί να παραγγείλω να πνασω)
- τις προπονήσεις για την κούρσα που εγγράφηκα. Ό,τι πιο απαιτητικό έκαμα ποτέ
- να είμαι καλός γιος. Όσο γίνεται πλέον, η απογοήτευση εν δεδομένη
- να είμαι καλός σύντροφος. Έχω μια νοοτροπία σαν Κυπραια νοικοκυρά νομιζω που κρύβω τις ανάγκες μου αλλά πρπσπαθω να ικανοποιήσω τις ανάγκες του άλλου
Τζιαι κάπου ετεζαρα. Οι ρυθμοί της ζωής κτλ. Το ξεπέρασα όταν έβαλα το νου μου να μπει σε task mode, να καμω αυτό κι αυτό δηλαδή. Αλλά τουτο που με εξέπληξε εν ότι δεν μου εφκήκε κούραση, μου εφκήκε παραίτηση. Τούτη ηταν η λέξη που αντηχουσαν τα καμπανακια μέσα μου, να το θεσω έτσι. Που δεν ξέρω αν μπορεί να ερμηνευθεί ως συναίσθημα αλλά το ένιωσα.
Οπόταν λλιο κλατς στο τιμόνι παιδιά.
