Σαν άλλος Μίδας(;)

Πριν καμιά εικοσαριά χρόνια εξεκίνησε η μάμα μου μια πολλά όμορφη παράδοση. Ετύπωνε κάθε Δεκέμβρη σε μια Α4 καμιά θκιο φωτογραφίες που συγκεντρωσεις οικογενειακές της περασμένης χρονιάς, τζιαι έβαλλεν τζιαι κανένα σιροπιαστό γνωμικό ή απόφθεγμα για την οικογένεια τζιαι την αξία της. Στην πίσω όψη έγραφε τα γενέθλια του κάθε μέλους της οικογένειας (μιλούμε για το σόι όλο, κάπου 40 άτομα τότε). Άφηνε λλιο τόπο μπροστά τζιαι μετά την πλαστικοποιηση εκολλαν ενα ημερολογιο που τζιεινα τα θρησκευτικά με τα ποιηματακια που πίσω, που ξεκολλας μια κολλούα κάθε μέρα. Ενα αντιγραφο για το κάθε σπίτι 

Τα χρόνια πέρασαν, έχανε την υπομονή της με τα γραφικά στη word, μεγαλώσαμε τζιαι εμείς με την αδερφή μου, αναλάβαμε το προτζεκτ.

Η οικογένεια μεγάλωσε. Τα ξαδερφακια, παντρεύονται, γεννούν. Πλέον αριθμούμε 80+ άτομα, 20 αντίγραφα.

Έφτιαξε τζιαι η αδερφή μου την οικογένειά της, 3 μωρά πισω τ'άλλου, πού ώρα για τεθκια.

Τζιαι έμεινε πάνω μου η ευθύνη για κάτι τόσο όμορφο. Να μαζευκω τες φωτογραφίες των αρραβωνων τζιαι των γάμων  εγώ που μπορεί να μεν παντρευτώ ποτέ. Με την έγκρισή τους τουλάχιστον. Να βάλω τες φωτογραφίες των νεογέννητων. Εγώ που δε θα έχω ποτέ δική μου οικογένεια. Όπως την διανοούνται τουλάχιστον.

Σαν τιμωρία Ολυμπιων θεών. Που σίγουρα υπάρχει κάποιος μύθος με κάποια τιμωρία που ο θνητός είναι τόσο κοντά σε ο,τι ποθεί,χωρίς να μπορεί ποτέ να το γευτεί.